Welkom

“Heel lang geleden, piepjong nog, maakte ik kennis met de uitvoering van een nieuw werk van Thomas Dylan, ” Onder het Melkwoud “, nu reeds lang behorend tot de wereldliteratuur. Ondanks er niets van te hebben begrepen, heb ik het schitterend gevonden. Het stoort me in het geheel niet, dat ik nu nog steeds niet weet wat een Melkwoud is, laat staan wat ónder een Melkwoud zou betekenen. Het bijzondere, fijne gevoel, dat ik toen beleefde, heb ik mijn hele leven behouden, die herinnering is onuitwisbaar. Je hoeft iets niet mooi te vinden omdat je het niet begrijpt. Oblomov is een schitterende improvisatie op? Op wat eigenlijk niet? Oblomov lijkt in de verste verte niet op mijn Melkwoud-belevenissen. Maar het niet uit te leggen overgehouden bijzondere gevoel is wél hetzelfde. Normaliter hanteer je andere maatstaven bij het beoordelen van amateurs dan bij professionele spelers. Hier is dit niet van toepassing. Bravo!

Jan Jacobs, 84 jaar, bewoner van Parc Imstenrade”

Ik ken Jan niet! Daags na de premiére van Oblomov vond ik een envelop op een stoel in het decor. Mijn naam in vooroorlogs handschrift. Lange halen, elegante krullen. Een brief waarvan je bloed gaat stromen. Hartverwarmend. Niet zo zeer door de complimenten die Jan geeft, maar deze onbekende toeschouwer toont zich als het ideale publiek. Jan heeft zijn hart laten prevaleren boven het intellect bij het zien van de voorstelling. Hij heeft durven kijken met zijn hart, met zijn zintuigen. Niet beredeneren maar sensibel durven zijn. En Jan heeft het theater dicht op de huid laten komen. Het pandemonium Oblomov heeft hij toegelaten en gepaard aan een zeer persoonlijke herinnering. Mooier kan toch niet! Jan heeft durven ervaren. Theater als wezenlijke ervaring. Theater als een onontbeerlijk deel van het leven. Ik wens het u toe.

Ivo van Megen
Regisseur